මල්පෙති හිත්

වහින්න වහින්න
අහස කෙතරම්
රළු වෙනවද..
ඒත්
තෙමෙන්න තෙමෙන්න
පොළොව කෙතරම්
මෘදු වෙනවද..
මල්පෙති හිත උඩ
මහමෙර තැබුවත්
වැහි බිඳුවක සිසිලස මිස
වේදනාවක් දැනෙන්නෙ නෑ මට
හිත මෘදු නිසා නම් නෙමෙයි
වේදනාවෙන්
හිත හිරිවැටිල නිසා...

අරුත් සුන් දිවිය

හිරි වැටුණු හිත් පොඩිය
දුක දන්නෙ නෑ දැන්
මිදුණු නෙතු කෙවෙණි වල
කඳුළු හොලවන්න බෑ දැන්
හිනාවක් අඳුරන්නෙ නැති මුව
සතුට අමතක කරල දැන්
අරුත් සුන් ජීවිතය
පරිස්සම් කරගෙන
කුමකටද දැන්

සෙනෙහස

සමන් මලක සුවඳ අරන්
ඒ සුවඳින් පාට අරන්
පිණි බිඳුවෙන් සිසිල අරන්
ගෙත්තම් කරනට ඔය සිත
මම එන්නම් අරුණ මැදින්

සාපය

වියැකෙමින්
මතුවෙමින්
දුකම මා
වැනසූ කල
මරණයට හඬ ගසා
දෙනෙත් පියා ගන්නවා හැර
මන්දස්මිත් වැගිරෙන
දෑසකට
කුමට නම් තව
කවි ගොතන්නද.....

කඳුළ සහ නුඹ

නෙතු කෙමි
බොඳ කරන
උණු කඳුළ නොවී
ඒ කඳුළ
නිවාදමන
ඇහිපියක් වෙයන්
සබඳ...

තහංචි

කාසි කටු
මල් පඳුරු වල
හිරවුණු
අපේ ප්‍රේමයට
නිදහසේ
ඉගිලෙන්න
කොයින්ද ඉතින්
අත්තටු..

මතක රූ

දෛවයේ සරතැසට
නෙතු කෙවෙණියක රිදුමට
අවසඟව කඳුල ලඟ
රූ රටා මවයි
නුඹ මතක...